085-2735717 info@overheidsgedonder.nl

De rol van de Overheid bij het creëren van armoede

Overheidsgedonder Nieuws De rol van de Overheid bij het creëren van armoede
De rol van de Overheid bij het creëren van armoede

Nieuws

De rol van de Overheid bij het creëren van armoede

Posted By Kim Wittop-Koning

Hier onder treft u de brief aan die Claudia Gingelom schreef aan de media en onze volksvertegenwoordigers.

 

Deze brief is aan de media, politiek Den Haag en iedereen met ook maar een beetje invloed gericht!

Betreft: Podium gezocht! Klokkenluider! Kamervragen!

Falende systemen: PGB – Overheid: Schuldhulpverlening & Belastingdienst – ING bank

Gevolgen: zware armoede, enorme verdeeldheid (kloven) in de samenleving, suïcide gedachten, dakloosheid

Geachte heer/mevrouw,

Het niet, nauwelijks of te weinig uit betalen van PGB-budgetten, het stellen van te lage PGB-tarieven zorgt ‘in de toekomst’ voor gigantisch veel problemen op het gebied van alle levensdomeinen van de mantelzorger! Persoonlijk ben ik het BESTE VOORBEELD van het SLECHTSTE VOORBEELD welke ons land RIJK is!

Vanaf 2013 tot heden ben ik in zware ellende, diepe armoede beland. Daar ik als enig kind alle zorg, verpleging, mentale ondersteuning en het volledige huishouden (schoonmaken, inkoop, verzorgen van maaltijden) 24 uur per dag, 7 dagen in de week voor mijn beiden (ongeneeslijk) zieke ouders op mij nam / op mij moest nemen daar er te weinig zorgbudget vrij kwam en geen / nauwelijks professionele zorg ingekocht kon worden ben ik al ruim 5 jaar ‘het haasje’.

Op de dag des onheils (dag van de diagnose met zeer slechte en korte vooruitzichten) besloot ik direct voor mijn ouders, met ieder een afzonderlijke zorgbehoefte te gaan zorgen / hun zorg in te gaan richten. Echter doordat er ruim 7 maanden geen PGB budget vrij kwam en daarna nog eens ‘te weinig’ betaald werd was ik GENOODZAAKT om ‘alle handelingen’ zelf te verrichten. Zonder kennis (!) zonder ervaring (!) Gelukkig met een geweldig huisartsenechtpaar als feedback. Zo werd ik geconfronteerd zaken als opspelende hersentumoren waardoor dagelijks epileptische aanvallen ontstonden en wat vooral de eerste keer dat dit zich voordeed een vreselijk nare ervaring was. Daarna was het aan de orde van de dag. Wennen deed het nooit.

Overigens werd destijds (dankzij de oncoloog) door het zorgkantoor aangegeven dat mijn ouders inderdaad recht hadden op meer budget (administratieve fout). Aan het verzoek om met terugwerkende kracht een uitbetaling plaats te laten vinden kon geen gehoor geven worden. Dat was onmogelijk, tenzij mijn ouders aan de ‘twee uitzonderingen op de regel’ voldeden. Eén daarvan was voor gehandicapten. Mijn ouders kwamen niet in aanmerking… Mams had eerder een dubbel borstamputatie (borstkanker) ondergaan. Zij waren ‘slechts’ palliatief terminaal… Uitgesloten! Daarmee tekende #CIZ / #Zorgkantoor tegelijkertijd mijn (doods)vonnis!

Alle zorg deed ik met veel liefde en volle overgave en was heel bijzonder om te ‘mogen’ doen. Echter doordat ik ‘verplicht’ was om ‘alles’ zelf te doen doordat ‘te weinig budget’ was uitbetaald ben ik op een ongelooflijke manier in de financiële ellende beland. Intussen leef ik ruim vijf jaar in zware armoede daar ‘de herkenbare wet van Murphy’ mij tot de dag van vandaag heeft achtervolgt. Exact 2033 dagen…

Ik schrijf U vanaf een veilig woonadresje. Diep verscholen op het platteland leef ik al jaren een kluizenaarsbestaan. Al geruime tijd zonder verwarming (ook geen warm water voor te douchen of de vaat te doen) maar behelpen met pannetjes water op het vuur (elektrische kookplaat). Gasleiding ligt hier niet. Stoken doet men hier op stookolie, tenminste als het budget toereikend is. Daar er hogere prioriteiten zijn ben ik noodgedwongen om zelfs deze basisbehoefte te laten varen (!)

Ik ben het leven spuugzat. Met name nergens geen gehoor of gevolg te krijgen. Falende systemen braken mij af. Tot de grond toe gelijk. En het blijft maar voortduren. Niemand die de helpende hand bood. Zodanig dat eind van maand een grote kans op dakloosheid bestaat!

Van een leuk uitziende spontane jongedame, vol in het leven en graag gezien op feesten en partijen leef ik nu al jarenlang een eenzaam, teruggetrokken en armoedig bestaan als hobbezak.

Voordat ik deze stap ondernam om ‘ergens’ achteraf te wonen deed ik in 2015 een beroep op de #schuldhulpverlening van een gemeente in Nederland. Tot mijn verbazing werd ik na een jaar ‘wachten’ (februari 2015 – februari 2016) geweigerd, in een crisissituatie notabeen, omdat er sprake was van een ‘eigen woning’. Deze moest ik eerst maar te koop zetten, terwijl duidelijk aangegeven was dat deze al ruim 6 jaar te koop stond (!) Mijn verzoek om #maatwerk in mijn situatie toe te passen werd genegeerd.

Het pand staat vandaag exact 9 jaar, 4 maanden en 9 dagen te koop. Het gaat namelijk om een niet alle daagse woning in niet alle daagse situatie. Echter daar heeft men geen boodschap aan. Ik paste niet in het hokje. Het systeem welke door middel van een afvinklijstje werd gehanteerd.

Op mijn melding dat er na een jaar wachten op antwoord om schuldhulpverlening een #crisissituatie was ontstaan ontving ik per mail de volgende tekst: Het is allemaal erg kort dag (!) Tips: advies om op internet naar oplossingen / suggesties te gaan zoeken (!) En het advies om contact op te nemen met de schuldeisers en te vragen of een betalingsregeling tot de mogelijkheden behoorden (!)

Deze jongedame (gemeentelijke schuldhulpverlener) dacht mogelijk écht dat ik uit een ei kwam (!) Al jarenlang hield ik het vol ‘doordat’ ik met alle schuldeisers een regeling had getroffen en steeds in contact gebleven was. Echter de belastingdienst verziekte (toen en ook nu) de boel door een betalingsregeling van (schrik niet) € 3.000,00 per maand te eisen terwijl mijn voorstel € 250,00 per maand was.

De hoogte van de belastingdienst was gebaseerd op het feit dat er sprake was van ondernemerschap. Al jaren ligt het ‘eenmanszaakje’ stil. Geen omzet.Geen inkomsten daaruit! Toch bleef men bij hun standpunt. Ondernemers moeten binnen een bepaald tijdsbestek hun schuld betalen. Men heeft het lak aan ‘persoonlijke omstandigheden’. Men heeft het lak aan een aanbod welke de belastingplichtige wel past, zoals de destijds door mij geboden € 250 per maand. Ook hier zou maatwerk op zijn plaats zijn. Helaas, daar heeft de belastingdienst geen boodschap aan. Eerder halen zij ‘nog verder’ het vel over de neus…

Zo hebben zij nu voor de derde maal binnen het jaar gepresteerd om loonbeslag te gaan leggen. Zonder lopende bezwaar- verzoek en beroepschriften af te handelen of überhaupt in behandeling te willen nemen. Het eerste loonbeslag legde men bij de werkgever ZONDER vooraankondiging aan mijn adres. Totaal uit het niets! Op mijn bezwaarschrift werd niet geantwoord. Wel werd (toeval?) het loonbeslag (voortijdig) stilgelegd, terwijl de hele vordering nog niet was geïnd.Toch ontvangen én gelezen dus!

Maandenlang hielden ze € 800 euro (!) in op het salaris. Hierdoor kwamen andere betalingsregelingen in het gedrang, ontstond met schuldeisers een hoop tumult én zat ik afgelopen kerstdagen in de kou (!) Letterlijk en figuurlijk.

U leest het goed. De ‘#basisbehoefte’ warmte kon ik niet meer betalen. Met de kerstdagen had ik geen verwarming, kon niet douchen en had geen (verwarmd) afwaswater. Uiteraard scheelt het als je in armoede leeft dat er ook niks te eten is. Er is geen sprake van kerststress. Er komt namelijk geen visite (door de armoede (schaamte, taboe, ellende, sociale uitsluiting) ontvang ik al enkele jaren geen visite en ga ook nergens (meer) naar toe. Dus geen visite of eten dus afwassen hoeft dan ook niet.

De tweede maal ontving ik een vooraankondiging op 9 januari jl. en met de #beslagvrijevoet op € 0,00 (!) Hierop is door mij een bezwaar- en een beroepschrift ingediend. En afgelopen weekend, 6 april jl., stuurde zij daarop weer de mededeling loonbeslag om toch écht beslag te gaan leggen op het volledig loon! Wederom stond de beslagvrije voet op € 0,00 (!) Dakloosheid is nu dichterbij dan ooit!

Zonder enig inkomen (men legt beslag op het complete salaris!) kan ik moeilijk mijn betalingsverplichtingen en betalings-regelingen nakomen (!)

Het gevolg daarvan is dan weer dat het moeilijk verkoopbare pand, U weet wel welke 9 jaar, 4 maanden en 9 dagen te koop staat door de ING bank N.V. in de executie-verkoop geplaatst zal gaan worden. Met een minimale (gegarandeerde) #restschuld van € 50.000 tot een bedrag van € 100.000 en mogelijk zelfs hoger (!) Kortom, om nooit meer uit te raken zonder hulp.

Met de ING valt niet te praten of te onderhandelen. Doet niets in het belang van de cliënt. ING volgt niet de zorgplicht, welke voormalig minister Dijsselbloem #JeroenDijsselbloem in 2014 in het leven heeft geroepen. ING bracht mij eerder al in zwaar #diskrediet en schond op een zeer ernstige wijze mijn #privacy.

Waarop je de ING ook aanspreekt, op hun gedrag, op het verzaken / naleven van de zorgplicht men heeft altijd een woordje klaar staan (lees: blik juristen welke ik niet kan betalen) en walst gewoon over je heen. Ondanks het feit dat ik afgelopen jaren ruim € 150.000,00 ‘enkel’ aan rente heb betaald. Ik blijf als voetveeg behandeld worden! Terwijl zij zelf door de overheid, medio 2008 ‘geholpen’ zijn de broek op te houden(!)

Ik beperk mij tot deze gegevens. Deze bank maakt het zo bont. U zou eens moeten weten. Niet enkel met de kwestie ‘witwaspraktijken’ of met ‘Ralphje – nooit – genoeg’.

Jarenlang bevind ik mij in het drijfzand en degene die mij zouden moeten beschermen helpen niet. Luisteren niet eens. Dat vind ik nog het ergste van alles! Nergens geen gehoor krijgen, ook niet bij degene welke verantwoordelijk is voor de inrichting, naleving van bepaalde wetten in ons land!

Met staatssecretaris van Ark probeer ik al jaren (vanaf 2017) in contact te komen. Ook met oud staatssecretaris Jetta Klijnsma probeerde ik vanaf 2016 in contact te komen. Echter al mijn brieven worden ‘administratief afgedaan’. Ik zal het U nog sterker vertellen. Ten tijden van mijn (tijdelijk) verblijf in België, schreef een medewerker van het ministerie SZW (2017), dat ik maar ‘daar’ bij het armoedefonds aan moest kloppen…. Het Vlaamse OCMW dus.

Toen brak helemaal mijn ‘Hollandse klomp’. Ik ben verdorie een Nederlander! Een rasechte Brabander!

De gemeente was in gebreke. Daarom wilde ik de staatssecretaris spreken! De Nationale Ombudsman wilde wel maar kon niets doen. Zeeland heeft een ‘eigen’ Ombudsman! De Zeeuwse Ombudsman kon (of wilde) geen standpunt in nemen daar de gemeente zich op van alles probeert te beroepen of te verschuilen. De #staatssecretaris is dan ook degene die de gemeente op de vingers had moeten tikken!

Om de verkeerde redenen werd ik geweigerd voor schuldhulpverlening in 2015 (!) Eigen woning (niet alledaagse – moeilijk verkoopbaar al ruim 9 jaar) waarvan de restschuld niet bepaald kon worden en de belastingschuld welke nog niet definitief was – allebei (2019) zijn nog steeds aan de orde daar de bank en ook de belastingdienst niet mee werken! Maatwerk had op zijn plaats geweest! Bij alle drie de instanties!

Van de gemeente ontving ik zelfs niet eens een gemotiveerde afwijzingsbeschikking van de desbetreffende ambtenaar (schuldhulpverlening) zodat ook het ‘recht’ om in bezwaar te gaan of het nemen van juridische stappen ook nog eens werd ontnomen!

Gek hé dat de Zeeuwse Ombudsman geen standpunt in kan nemen omtrent het door mij ingediende bezwaarschrift, welke kant noch wal raakt doordat er officieel geen beschikking is gezonden waardoor ‘het recht’ op bezwaar vervalt. Wel hebben zij intussen bevestigd dat dit had gemoeten. Mosterd na de maaltijd!

En ik… verzuip steeds verder in het drijfzand. Intussen loopt alles uit de hand en raak ik de controle volledig kwijt daar ‘bepaalde instanties’ gewoon doen zonder gehoor te geven aan bezwaar- verzoek of beroepsschriften. De belastingdienst is degene die mij ‘de genadeklap’ gaat geven!

Meteen nu ik dit schrijf barst ik weer in janken uit. Dit kan zo niet langer. Door hun toedoen raak ik nu binnen 14 dagen alles kwijt. Zelfs het dak boven mijn hoofd!

Afgelopen zaterdag vlogen de #dwangbevelen rond mijn oren (4 stuks) en een definitieve aankondiging van #loonbeslag op het complete salaris (!)

Daarom besloot ik vandaag een beroep op U te doen. Ik zoek een podium om mijn verhaal te kunnen doen, zodat voor de politiek voor eens en voor altijd duidelijk mag zijn dat het een onverstandige keuze is om te willen beknibbelen op PGB budgetten daar dit later verstrekkende gevolgen kan hebben.

Ik ben hét beste voorbeeld van hoe slecht het af kan lopen als men van plan is om ‘blijvend’ te weinig PGB budget (PGB tarieven niet aan wil passen) beschikbaar te stellen aan de patiënt. Dat armoede op de loer ligt…

Naast alle overige #levensdomeinen welke eveneens in de loop der jaren aanzienlijk zijn aangetast.

Mijn leven is compleet veranderd in een nachtmerrie! Eentje waar géén einde aan lijkt te komen! Al vijf jaar lang!

Het beknibbelen alleen om het feit dat men denkt hiermee ‘frauduleuze praktijken’ voor te zijn is het meest slechtste argument welke ik gehoord heb.

Als andere #mantelzorgers hetgeen overkomt, welke mij overkwam, dan kost het de samenleving meer geld dan de politiek lief is! Bij aantasting van ‘ander levensdomeinen’ kost het namelijk geld uit andere potjes. Op deze manier is het enkel het probleem verleggen van het ene potje naar het andere potje

Te weinig investeren in de #mantelzorg zal problemen veroorzaken op zowel korte als lange termijn.De #mantelzorger raakt overbelast (ziek), kan zijn/haar eigen werk niet meer uitoefenen (inkomstenderving) en in het slechtste geval komt hij of zij net als ik in armoede terecht waardoor ‘normaal’ gesproken recht op schuldhulpverlening is. Kortom, dan gaat het dus van het ene potje naar het andere. Per saldo lost het niets op.

Degene welke verzorgt moet worden schiet er bij in daar er vaak een gebrek aan kennis of kunde is, de mantelzorger raakt overbelast en in het slechtste geval ziek en/of komt in armoede terecht (vanwege ziekte, inkomstenderving etc.). Met alle gevolgen van dien! Beiden moeten beter! Vandaag nog.

Het huidige zorgbeleid (PGB) en armoedebeleid maakt vele (onnodige) slachtoffers in onze samenleving!

De zorg: Het #PGBbudget#PGBtarieven moeten gewoon aangepast worden naar de situatie van de patiënt. Stoppen met beknibbelen. Veroorzaakt later zoveel onnodig leed, welke te voorkomen is. Gedane zaken nemen geen keer. Ik kan het weten.

En de inrichting van de #schuldhulpverlening rammelt ook nu (anno 2019) nog aan alle kanten. Ondanks een grootse inzet / het plan ‘Brede schuldenaanpak’ ondanks het recentelijk aangekondigde ‘Spoedmaatregelen’ van staatssecretaris van Ark n.a.v. een berisping van de #NationaleOmbudsman Mr. Reinier van Zutphen daar de wet afgelopen januari niet toegepast kon worden, zelfs met 2 jaar uitgesteld vanwege IT problemen bij o.a. de #belastingdienst!

En ook bij deze laatste ‘de belastingdienst’ zou de organisatie ‘resoluut’ anders moeten worden ingericht. Het is ongelooflijk waar je als ‘belastingplichtige’ mee te kampen krijgt. Nog niet te spreken over de bereikbaarheid maar met name de oplossingsgerichtheid. De service is ver te zoeken!

En ook dat kan ik weten… in het verleden heb ik 14 jaar voor deze dienst (belastingdienst én douane) mogen werken. In verschillende functies. Uiteraard geen topfuncties. Dan had ik niet gezeten waar ik nu zat (!) In mijn periode was er nog sprake van persoonlijk contact met de belastingplichtige (!) Dat waren nog eens mooie tijden! Voor de ambtenaar en belastingplichtige!

Neem van mij aan dat ook het personeel binnen de belastingeenheden baalt als een stekker van het huidige beleid, welke in de loop der jaren enkel is toegenomen. De frustratie om het weinig tot geen contact hebben met de mensen zelf, het niet af kunnen werken (wegens beleid) van een dossier of een taak daar de werkwijze dit niet toe laten.

De bedoeling was wellicht goed. Efficiëntie. Arbo technisch. Motto: ‘Vele handen maken licht werk’. Helaas werkt dit averechts binnen deze organisatie (en anderen).

TEVEEL mensen zijn met hetzelfde werk bezig, het verantwoordingsgevoel neemt daardoor juist af (!)

Belastingplichtige merken dit omdat niet / nauwelijks / niet tijdig gereageerd wordt op schriftelijke verzoeken, stukken kwijt raken, telefoontjes niet beantwoord worden / niet naar behoren beantwoord worden / niet terug gebeld worden. Noem maar op. Ik kan uren doorgaan! Ook daar moet drastisch verandering in komen.

De Nederlandse #samenleving raakt gefrustreerd van de inrichting van het #armoedebeleid in ons land, de inrichting van de belastingdienst en de inrichting van het zorgbeleid o.a. ten aanzien van de huidige PGB tarieven, PGB budgetten. Als hier niets mee gedaan wordt raakt het land enkel nog meer verdeeld. Saamhorigheid en tolerantie zijn dan nog veel verder te zoeken!

Dan kan voorkomen worden! Echter dan zou er eens vaker aan een ervaringsdeskundige (mooi woord) simpelweg armoedzaaiers als ik, geluisterd moeten worden, welke weliswaar geen luis hebben om dood te doen, maar wel een boodschap te brengen hebben!

Het overkwam mij… Morgen bent misschien U degene welke in een vergelijkbare situatie kan komen als ik. Neem van mij aan: Dat moet je je ergste vijand nog niet gunnen.

Naast het feit dat ook nog eens wetenschappelijk bewezen is dat mensen in armoede zo’n 6 – 7 jaar een korter levensverwachting hebben…

Enerzijds fijn zou ik zeggen in mijn huidige situatie (met een dikke knipoog) maar anderzijds is dit wat je een medemens aan wilt doen?

U, jij en ik kunnen daar verandering in brengen. Vandaag nog! Ik verneem graag van U en hoop van harte gehoor te vinden voor de problematiek zoals aan U voorgelegd.

Neem mij niet kwalijk voor eventuele taalfouten, verkeerde zinsopbouw… Noem het de laatste stuiptrekkingen. Ik zit vol adrenaline naast het feit dat ik opgebrand ben na een jarenlang dagelijks gevecht dat ik soms niet meer helder kan denken, omdat ik zo vreselijk moe en moedeloos geworden ben.

Ik verlang zo naar rust in mijn leven. Mijn hoofd loopt over. Mijn tijd is op. Vijf voor twaalf is al een lang gepasseerd station! Mijn laatste hoop is deze week gevestigd op de #media, de #politiek.U bent mijn laatste strohalmpje.

Het kleine beetje hoop dat ik nog heb, dat instanties teruggefloten gaan worden, verantwoordelijke voor falende systemen ter verantwoording worden geroepen!

Als ik deze week geen gehoor vind ben ik het zoveelste slachtoffer van falende systemen in ons land, waardoor dakloosheid een feit gaat worden.

En daarvoor heb ik niets hoeven te doen… dan zorg te verlenen voor mijn geliefde ouders… In de herfst van hun leven bracht ik hen verlichting, bood hen de helpende hand… omdat ‘ook’ zij in de steek werden gelaten door ‘het systeem’. Zij waren ‘slechts’ die hardwerkende Nederlanders, welke hun hele leven geen dubbeltje schuld hadden, zelfs geen hypotheekschuld…. Zij waren ‘slechts’ palliatief terminaal…

Weet U nog… mijn verhaal begon namelijk met de 24 uur (mantelzorg) voor mijn beiden ongeneeslijk zieke ouders in 2013. En kijk waar ik nu sta… 2019. Op het randje van de afgrond. Door niets of niemand meer gehoord. In de steek gelaten door de #overheid en #samenleving. Armoede is zoveel meer dan enkel een gebrek aan financiën (!)

Uit frustratie schreef ik vorig jaar zelfs mijn eigen oplossing: Een plan voor een pilot, televisieformat en een boek. Daar ik overtuigd ben dat de ‘huidige pilots’ zonder de aanpak van de enorme aantasting op het gebied van ALLE levensdomeinen geen zoden aan de dijk zal gaan zetten. Puur tijd- en geldverspilling. Een korte termijn oplossing. Men komt in verval met deze werkwijze.

De inrichting van de huidige pilots is dan ook geen oplossing voor duurzame armoedebestrijding! Met mijn ideeën, vanuit mijn ervaringen (berg aan ervaring hoe het is om in armoede te moeten leven / door niemand gehoord te worden / totaal te vervreemden / uitgesloten te worden) schreef ik een goed plan waarvan ik overtuigd ben als er een pilot gedraaid zou worden (kans zou krijgen) een oplossing voor duurzame armoedebestrijding in ons land, anno 2019 een feit is!

Uiteraard blijf het bij een droom, daar ik intussen helemaal tot het afvoerputje van de maatschappij behoor. Een nobody (!) Net als de dag dat iemand mij hoort en iets ‘zinnigs’ doet met mijn verhaal, zodanig dat het ook voor zoveel andere Nederlanders van betekenis is. Dat zij niet hoeven meemaken welke ik nu al jaren doormaak. Er plegen mensen voor minder zelfmoord. Tegenwoordig begrijp ik deze mensen als geen ander. Echter heb ik deze neiging niet. Wel over nagedacht.

Aankomende week is het vijf jaar geleden dat mijn moeder overleed. Mijn maatje, mijn allerbeste vriendin. Elf maanden later mijn maatje, mijn vriend, mijn vader. Ik ben nog niet aan rouwen toegekomen. Alhoewel ik de laatste weken elke dag huil. Iets wat ik jaren niet gedaan heb. De koek is op.

Het zou fijn zijn dat ‘iemand’ eens gehoor gaf aan deze misstanden, falende systemen in ons land waar nog dagelijks mensen de dupe van worden en zijn. Niet alleen mijn leven is al ruim 5 jaar een ware nachtmerrie, hele gezinnen (lees: kinderen) gaan hier aan onder door! Ook ‘#kinderarmoede’ houdt men door ‘falende systemen’ in stand!

Ik hoop door U te schrijven, U degene bent welke ‘iets’ op korte termijn (deze week) met mijn verhaal wilt en kunt doen. Een podium geven. Kamervragen stellen. Veelvuldig in media bespreekbaar maken. Mijn verhaal staat namelijk niet op zichzelf. Er zijn zoveel andere Nederlanders, complete gezinnen welke elke dag vechten tegen ‘falende systemen’ in ons land. Ik kan er uren over vertellen, maar beperk mij tot dit schrijven.

Daar ik zojuist de schaamte overwon, de taboe doorbrak, mijn levensverhaal met U wilde delen, hoop ik van harte dat U minimaal de moeite wilt doen om ‘iets’ van U te laten horen,

Met vriendelijke groet,
Claudia

Op social media bekend onder: Claudia Gingelom (Twitter)
E-mailadres: claudia.gingelom@outlook.com

P.S. Volgens de huidige #beslagwetgeving (anno 1838!) kunnen zelfs mijn 2 geliefde honden in beslag worden genomen! Ook daar zou ‘drastisch’ verandering in moeten komen! Als dat gebeurt is dat voor mij werkelijk het einde. Zij zijn mijn leven! Beiden hebben een speciale zorgbehoefte: Een rugzakje (mishandeld / aangevallen) en de kleinste is ook nog eens sinds 2016 plotseling verlamd geraakt (acute hernia). Maar dan nog! Zij houden mij overeind!

Wat zegt de #wet?
Een #deurwaarder kan op veel goederen beslag leggen. Het is daarbij niet verboden om beslag op huisdieren te leggen. Volgens de wet mag een deurwaarder – na een uitspraak van een rechter – beslag leggen op al jouw spullen. De wet maakt wel een aantal uitzonderingen. Zo mag de deurwaarder geen beslag leggen op je beddengoed, eetvoorraad of de kleding die je aan hebt, maar bijvoorbeeld wel op je koelkast ‒ dit klinkt misschien niet helemaal logisch. Voor huisdieren geldt geen uitzondering. Zij mogen gewoon in beslag worden genomen.

In beslag nemen van goederen: is de wet aan vernieuwing toe?De beslagwetgeving komt uit 1838. Toen bestonden nog geen auto’s, tv’s, en laptops. En huisdieren werden heel anders gezien als nu. Huisdieren werden vroeger meestal ingezet als werkmiddel, nu zijn ze vooral gezelschapsdier. Hier houdt deze oude wetgeving natuurlijk geen rekening mee.

Veel mensen vragen erom de wet te moderniseren. Inmiddels is een voorstel om deze wet te moderniseren voorgelegd. Hierin wordt ook een uitzondering voor huisdieren voorgesteld. Maar dit wetsvoorstel is nog niet aangenomen. Tot die tijd zullen we het dus moeten doen met de wetgeving van 1838!

Bron: #HelloLaw november 2018.

Deel dit bericht:

Tagged , , , ,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.